Αίγινα, μÏ?θος και συλλογισμός
Οι μÏ?θοι είναι ιστοÏ?ίες όπου οι Ï€Ï?ωταγωνιστές μεταμοÏ?φώνονται σε θεϊκά πλάσματα. Οι μÏ?θοι δημιουÏ?γήθηκαν από τον άνθÏ?ωπο για να εξηγήσουν την Ï€Ï?αγματικότητά του, την Ï€Ï?οέλευση του ίδιου και του κόσμου που τον πεÏ?ιβάλει, των ζώων και των φυτών. Μεταδίδονται από γενιά σε γενιά διατηÏ?ώντας ταυτόχÏ?ονα και τις συμβολικές έννοιές τους. Η συγχÏ?ονικότητα συνοδεÏ?ει τις στιγμές μας και η Αίγινα όπως και ο μÏ?θος δεν αποτελοÏ?ν εξαίÏ?εση σ΄ αυτό το κανόνα. Το ανακάλυψα, όταν γÏ?Ï?ισα στο Μεξικό.

Ο μÏ?θος διηγείται ότι ο Σίσυφος, ο οποίος ήταν ο βασιλιάς της ΚοÏ?ίνθου και ο πιο πανοÏ?Ï?γος ανάμεσα στους ανθÏ?ώπους, ονειÏ?εÏ?τηκε ένα βÏ?άδυ έναν τεÏ?άστιο αετό, πιο μεγαλοπÏ?επή από όλους τους άλλους. ΚÏ?άταγε στα νÏ?χια του μια κοπέλα. Ο Σίσυφος είδε, ότι ο αετός πετοÏ?σε Ï€Ï?ος την κατεÏ?θυνση ενός νησιοÏ? που βÏ?ισκόταν στο κέντÏ?ο του κόλπου. Όταν ο Ασωπός, ο βασιλιάς των ποταμών, του είπε ότι είχαν απαγάγει την κόÏ?η του την Αίγινα και υποψιαζόταν ότι ο απαγωγέας ήταν ο ίδιος ο Δίας, ο Σίσυφος του διηγήθηκε αυτό που είχε ονειÏ?ευτεί. Ο βασιλιάς των ποταμών τον παÏ?ακάλεσε να τον βοηθήσει να εξαγοÏ?άσει την Αίγινα και οι δυο τους κατάστÏ?ωσαν ένα σχέδιο. Ο Ασωπός εμπιστευόταν τον Σίσυφο επειδή αυτός ήταν ο μόνος που κατάφεÏ?ε να βάλει δεσμά στον Άδη και τότε για κάποιο διάστημα οι άνθÏ?ωποι δεν πέθαιναν.

Ο Δίας ήταν αποφασισμένος. Έγινε έξαλλος και έστειλε το Σίσυφο στην κόλαση. Σαν αιώνια τιμωÏ?ία τον καταδίκασε να χάσει το φως του και να σπÏ?ώχνει αιώνια ένα βÏ?άχο Ï€Ï?ος την κοÏ?υφή ενός βουνοÏ?. ΑκÏ?ιβώς Ï€Ï?ιν φτάσει στην κοÏ?υφή, ο βÏ?άχος κυλοÏ?σε ξανά Ï€Ï?ος το μέÏ?ος απ’ όπου είχε ξεκινήσει. Ο Σίσυφος είχε εξοÏ?γίσει τους θεοÏ?Ï‚ με την υπέÏ?μετÏ?η πονηÏ?ιά του. Ο Ασωπός πήγε στο νησί και όταν βÏ?ισκόταν στα βουνά, Ï€Ï?ος αναζήτηση της Αίγινας, ο Δίας τον πλήγωσε ανεπανόÏ?θωτα στέλνοντάς του κεÏ?αυνοÏ?Ï‚.

Το νησί ονομάστηκε Αίγινα, Ï€Ï?ος τιμή της νεαÏ?ής νÏ?μφης που την είχε απαγάγει ο Δίας. Η Αίγινα έκανε ένα παιδί, τον Αιακό που ήταν ο παπποÏ?Ï‚ του Αχιλλέα, που κάποιες φοÏ?ές τον ονόμαζαν Αιακίδη, επειδή ήταν απόγονος του ΑιακοÏ?. ΣÏ?μφωνα με την ηλιακή θεωÏ?ία, ο Σίσυφος είναι ο ηλιακός δίσκος που φεÏ?γει κάθε Ï€Ï?ωί και εξαφανίζεται αÏ?γότεÏ?α πίσω από τον οÏ?ίζοντα. Συμβολίζει επίσης την μάταια μάχη του ανθÏ?ώπου να φτάσει τη γνώση.

O Albert Camus (1942) χÏ?ησιμοποιεί το μÏ?θο του Σίσυφου, με μεταφοÏ?ικό Ï„Ï?όπο, για να πεÏ?ιγÏ?άψει την ίδια τη ζωή. Ο Camus υποστηÏ?ίζει ότι ο Σίσυφος γεÏ?εται για μια σÏ?ντομη στιγμή την ελευθεÏ?ία. Είναι ακÏ?ιβώς εκείνη η μοναδική στιγμή, όταν έχει τελειώσει με το σπÏ?ώξιμο του βÏ?άχου και δεν χÏ?ειάζεται ακόμα να ξεκινήσει από την αÏ?χή. ΠαÏ?ουσιάζει τις άσκοπες και ακατάπαυστες Ï€Ï?οσπάθειες, σαν μεταφοÏ?ά του σÏ?γχÏ?ονου Ï„Ï?όπου ζωής, ο οποίος καταναλώνεται στις καθημεÏ?ινές άχÏ?ηστες εÏ?γασίες. Σκέφτηκα πολÏ? το Σίσυφο που εκτελεί μια αιώνια «μηχανική» κίνηση και είναι μόνο ελεÏ?θεÏ?ος τη στιγμή που απελευθεÏ?ώνεται από αυτήν. Ήμουν εκεί, με τη βοÏ?ληση να εÏ?γαστώ με συνειδητό, όχι μηχανικό Ï„Ï?όπο, από τη στιγμή που έτÏ?ιβα τα δόντια μου μέχÏ?ι τις πιο βαθιές στιγμές του διαλογισμοÏ?. Ήταν ένας στόχος δÏ?σκολος και κάποιες φοÏ?ές ακατόÏ?θωτος.

Κατά τη διάÏ?κεια της τελετουÏ?γίας έναÏ?ξης, μνημονεÏ?σαμε τους δασκάλους μας. Με την σκέψη μας αναπολήσαμε τον δον ΛοÏ?σιο Κάμπος που επιλέχτηκε από τον κεÏ?αυνό για να δουλέψει σαν «εÏ?γάτης του καιÏ?οÏ?». Την στιγμή εκείνη της αναπόλησης, «ο άνεμος» έκλεισε με ένα δυνατό χτÏ?πο τη πόÏ?τα της αίθουσας όπου κάναμε διαλογισμό. Ο κεÏ?αυνός συμβολίζει τη διαφώτιση του κάτω κόσμου. Εκείνη τη στιγμή, όταν ο δον ΛοÏ?σιο «είχε χάσει τις αισθήσεις του», έλαβε τη γνώση. Ο κεÏ?αυνός είναι ένα στοιχείο που υπάÏ?χει μέσα στο μÏ?θο της Αίγινας, είναι ο βÏ?αχίονας του Δία.
Είμαστε επίσης ευγνώμονες για τις διδασκαλίες του δον Χουάν, μέσω του ΚάÏ?λος Καστανέντα. Στο ταξίδι μας στην Αίγινα, με (μας) συνόδεψε το «ΔώÏ?ο του αετοÏ?», στα ισπανικά και στα ελληνικά.

Ο Δίας παίÏ?νει στο μÏ?θο της Αίγινας τη μοÏ?φή του αετοÏ?. Αυτό το πανέμοÏ?φο πουλί σχετίζεται επίσης με τον αέÏ?α, τη φωτιά και την ανδÏ?ική γονιμοποιητική δÏ?ναμη. Ο αετός κατεβαίνει από ψηλά με τη ταχÏ?τητα της αστÏ?απής, πέφτει με αγÏ?ιότητα πάνω στο θÏ?μα του, για αυτό τον παÏ?ομοιάζουν με τη δÏ?ναμη του πολεμιστή. Είναι το αυτοκÏ?ατοÏ?ικό πουλί των Ατζέκων, στον ΧÏ?ιστιανισμό συνδέεται με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, με τον Ï€Ï?οφήτη Ηλία και τον ΧÏ?ιστό που ανασταίνεται. Στον αετό πάλλεται το Ï€Ï?Ï?ινο μάτι του οÏ?άματος. Συμβολίζει αυτό που μποÏ?εί να εξαϋλωθεί, να εξαεÏ?ωθεί και να γίνει ανεπαίσθητο. Είναι ο θÏ?ίαμβος της φαντασίας και του πνεÏ?ματος πάνω στο υλικό χάος.

Όταν, κατά το σοÏ?Ï?ουπο, είμαστε πάνω στη ταÏ?άτσα στο σπίτι της Αίγινας, και ο ήλιος χÏ?ωμάτιζε τον οÏ?ίζοντα κατακόκκινο, αναÏ?ωτιόμασταν ποια στιγμή θα ήταν η κατάλληλη για να δώσουμε ένα τέλος στην εÏ?γασία μας. Εκείνη τη στιγμή, ένα τεÏ?άστιο πουλί αναδÏ?θηκε μπÏ?οστά μας, χτυπώντας τις φτεÏ?οÏ?γες του, σαν το ÏŒÏ?αμα ενός πολεμιστή, που έχει τη δÏ?ναμη να ανεβεί στα μυστικά του ουÏ?ανοÏ?.
ΓυÏ?ίσαμε στην Αθήνα, αφήνοντας το χώÏ?ο πίσω μας με μεγάλη ευγνωμοσÏ?νη.
Είναι σίγουÏ?ο ότι η ισχÏ?Ï‚ του Δία πεÏ?ιοÏ?ίζεται μόνο από τη ΜοίÏ?α…

Share Button